{"id":71,"date":"2024-01-09T17:12:28","date_gmt":"2024-01-09T17:12:28","guid":{"rendered":"https:\/\/monikabielenis.pl\/?page_id=71"},"modified":"2026-07-15T09:55:37","modified_gmt":"2026-07-15T09:55:37","slug":"elementor-71","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/monikabielenis.pl\/?page_id=71","title":{"rendered":"Elementor #71"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

MONIKA\nBIELENIS<\/a><\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

BIO | CONTACT<\/a><\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

INSTALLATIONS<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Zanim zrozumiesz siebie, zadbaj o kontur<\/strong>
Before you understand yourself, take care of your contour<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t
\"polskachinywdwiegodziny_kmwtw_bielenis<\/figure><\/div>
\"polskachinywdwiegodziny_kmwtw_bielenis<\/figure><\/div>
\"polskachinywdwiegodziny_kmwtw_bielenis<\/figure><\/div>
\"polskachinywdwiegodziny_kmwtw_bielenis<\/figure><\/div>\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Mi\u0119dzy domowym rytua\u0142em a ma\u0142ym kultem optymalizacji powstaje przestrze\u0144, w kt\u00f3rej trudno odr\u00f3\u017cni\u0107 czu\u0142o\u015b\u0107 od przymusu. Lustro nie tyle odbija, co rozlicza, a dziwne narz\u0119dzia obiecuj\u0105 bli\u017cej nieokre\u015blon\u0105 popraw\u0119 – jakby dla ka\u017cdego napi\u0119cia, obrz\u0119ku i kryzysu istnia\u0142 ju\u017c osobny przedmiot.
<\/span>Wypisana palcem na zaparowanym lustrze lista rzeczy do zrobienia dzia\u0142a jak prywatny regulamin wsp\u00f3\u0142czesnego istnienia: nie tylko poranna rutyna, lecz tak\u017ce plan zarz\u0105dzania sob\u0105. R\u0119cznie wykonane, celowo niedoskona\u0142e obiekty rozbijaj\u0105 obietnic\u0119 g\u0142adkiej perfekcji. Praca dotyka \u015bwiata tanich zamiennik\u00f3w i masowo produkowanych potrzeb – tyle \u017ce tutaj tandeta nie krzyczy, tylko szepcze, \u017ce zawsze mo\u017cna si\u0119 jeszcze troch\u0119 poprawi\u0107.<\/span><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Between a domestic ritual and a small cult of self-optimization, this work creates a space where care and pressure become hard to tell apart. The mirror does not simply reflect, but seems to judge, while the strange tools promise some unclear kind of improvement – as if every tension, swelling, or personal crisis already had its own special object.
<\/span>The to-do list written with a finger on the steamed mirror works like a private set of rules for contemporary life: not only a morning routine, but also a plan for managing yourself. The handmade, deliberately imperfect objects break the promise of smooth perfection. The work touches on a world of cheap substitutes and mass-produced needs – but here tackiness does not shout. It quietly suggests that you could always improve yourself just a little more.<\/span><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Cicho, dziecko \u015bpi<\/strong>
Shhh, the child is sleeping<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Instalacja jest pr\u00f3b\u0105 uchwycenia napi\u0119cia pomi\u0119dzy opiek\u0105 a kontrol\u0105, czu\u0142o\u015bci\u0105 a nadzorem, cielesno\u015bci\u0105 a sygna\u0142em. W centrum znajduje si\u0119 przestrze\u0144 przypominaj\u0105ca pok\u00f3j dziecka – miejsce potencjalnej intymno\u015bci i bezpiecze\u0144stwa – jednak nasycona jest obecno\u015bci\u0105 system\u00f3w rejestruj\u0105cych, analizuj\u0105cych, reaguj\u0105cych.
Cia\u0142o staje si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em danych. Twarz – map\u0105 do interpretacji. Gest – impulsem do oblicze\u0144. Maszyny nie patrz\u0105, lecz wyci\u0105gaj\u0105 wnioski. Nie pytaj\u0105, ale wiedz\u0105. Widz zostaje poddany spojrzeniu, kt\u00f3re nie zna empatii, tylko wzorce i statystyki: troska, niepok\u00f3j, brak sygna\u0142u.
Roboty obecne w przestrzeni nie s\u0142u\u017c\u0105 kontaktowi. S\u0105 jak milcz\u0105cy \u015bwiadkowie, figury nowej opieki – oboj\u0119tnej, bezdotykowej, postludzkiej. Ich reakcje s\u0105 nielogiczne, a jednak g\u0142\u0119boko osadzone w emocjonalnej matrycy systemu. Smutek mo\u017ce odpowiada\u0107 na szcz\u0119\u015bcie, odwr\u00f3cenie na wyci\u0105gni\u0119cie r\u0119ki.
Instalacja bada przestrze\u0144, w kt\u00f3rej opieku\u0144czo\u015b\u0107 traci swoj\u0105 cielesno\u015b\u0107, a troska staje si\u0119 funkcj\u0105 przetwarzania informacji. Widz nie wie, czy jest tym, kt\u00f3ry sprawdza, czy tym, kt\u00f3ry jest sprawdzany. Czy opiekuje si\u0119, czy jest obiektem opieki? Czy jeszcze odczuwa, czy ju\u017c jedynie przesy\u0142a?
To nie jest pok\u00f3j dziecka. To model wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata – \u015bwiata, kt\u00f3ry czuwa, nie \u015bpi, rejestruje. W kt\u00f3rym obecno\u015b\u0107 nie wymaga cia\u0142a, a mi\u0142o\u015b\u0107 mo\u017ce mie\u0107 posta\u0107 alertu.
\u201eBrak ruchu wykryty przez 3 minuty.\u201d \u201eDziecko w stanie niepokoju.\u201d

Cicho. Dziecko \u015bpi. System dzia\u0142a.<\/p>

Projekt realizowany we wsp\u00f3\u0142pracy z Social Robotics Lab, przy UJ w Krakowie. Wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy: Antonio Galiza Cerdeira Gonzales, Bipin Indurkhya, Aneta Sieniawska, Mateusz \u015awiderski, Paulina Zguda<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tManifest Opieki Posthumanistycznej<\/span>\n\t\t\t\t\t<\/span>\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

The installation is an attempt to capture the tension between care and control, tenderness and surveillance, corporeality and signal. At its center lies a space resembling a child\u2019s room \u2013 a place of potential intimacy and safety \u2013 yet saturated with systems that record, analyze, and react.
The body becomes a source of data. The face \u2013 a map to be interpreted. A gesture \u2013 a trigger for computation. Machines do not look, they draw conclusions. They do not ask, but they know. The viewer is subjected to a gaze that knows no empathy, only patterns and statistics: care, anxiety, no signal.
The robots present in the space do not serve interaction. They are silent witnesses, figures of a new kind of care \u2013 indifferent, contactless, posthuman. Their reactions are illogical, and yet deeply rooted in the system\u2019s emotional matrix. Sadness may respond to joy, withdrawal to an outstretched hand.
The installation explores a space in which caregiving loses its physicality, and care becomes a function of data processing. The viewer no longer knows whether they are the one checking, or the one being checked. Whether they are offering care, or are the object of it. Whether they still feel, or only transmit.
This is not a child\u2019s room. It is a model of the contemporary world \u2013 a world that watches, never sleeps, records. A world where presence no longer requires a body, and love can take the form of an alert.
\u201cNo movement detected for 3 minutes.\u201d
\u201cChild in a state of distress.\u201d<\/p>

Shhh. The child is sleeping. The system is running.<\/p>

Realised in cooperation with Social Robotics Lab, UJ, Krakow. Coauthors: Antonio Galiza Cerdeira Gonzales,
Bipin Indurkhya, Aneta Sieniawska, Mateusz \u015awiderski, Paulina Zguda<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tManifeso of Posthuman Care<\/span>\n\t\t\t\t\t<\/span>\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Sklepik z uczuciami<\/strong>
A Feelings’ Shop<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

W celu zrozumienia specyfiki uczu\u0107 w kontek\u015bcie zachowa\u0144 apatycznych, powsta\u0142 Sklepik z uczuciami. Intala(k)cja podejmuje pr\u00f3b\u0119 zobiektywizowania uczu\u0107, poprzez uprzedmiotowienie ich. 10 najpopularniejszych uczu\u0107 w formie obiekt\u00f3w, stworzonych w metodzie asambla\u017cu, zostaje wystawionych na sprzeda\u017c na stoisku, inspirowanym absurdem i kiczem, charakteryzuj\u0105cym typowy polski bazarek. Z racji na specyfik\u0119 projektu, forma wystawiennicza mo\u017ce by\u0107 dopasowana do miejsca, w kt\u00f3rym b\u0119dzie pokazywany. Do tej pory uczucia sprzedawane by\u0142y m.in.\u00a0na\u00a0typowym stoisku, z baga\u017cnika samochodu, czy na\u00a0pace dostawczaka.\u00a0<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

To explore the nature of emotions in the context of apathetic behaviors, The Feelings shop<\/em> was created. This installation attempts to objectify emotions by turning them into tangible items. Ten of the most popular emotions, crafted as assemblage-style objects, are displayed for sale at a stand inspired by the absurdity and kitsch characteristic of a typical Polish marketplace. Due to the project’s adaptable nature, the display format can be tailored to the venue where it is presented. So far, the emotions have been sold from a traditional market stall, the trunk of a car, and the bed of a delivery truck.PORTFOLIO<\/span><\/p>

<\/span><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t
\"DSC00779\"<\/figure><\/div>
\"DSC00946\"<\/figure><\/div>
\"DSC00934\"<\/figure><\/div>
\"DSC00941\"<\/figure><\/div>
\"DSC01078\"<\/figure><\/div>
\"DSC00367\"<\/figure><\/div>
\"DSC00403\"<\/figure><\/div>
\"IMG_9822\"<\/figure><\/div>
\"IMG_9825\"<\/figure><\/div>
\"IMG_9431\"<\/figure><\/div>\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

To jest odpowiedni czas i miejsce<\/strong>
This is a right time and place<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Projekt jest pr\u00f3b\u0105 zadania pyta\u0144 o kwestie zwi\u0105zane z wolnym wyborem, pyta\u0144 o rzeczywisto\u015b\u0107 interaktywno\u015bci w sztuce, <\/span>pyta\u0144 o \u201ezasady gry\u201d. Gry w \u017cycie, w codzienno\u015b\u0107, w sztuk\u0119. <\/span>Jest pr\u00f3b\u0105 sprowokowania do zastanowienia si\u0119 nad kwestiami, kt\u00f3re zazwyczaj przyjmujemy takimi, jakie s\u0105 nam dane. <\/span>Pr\u00f3b\u0105 przej\u0119cia decyzyjno\u015bci jednostki, bez \u017cadnej pewno\u015bci <\/span>czy to si\u0119 uda.<\/span><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

The project is an attempt to pose questions about issues related to free choice, questions about the reality of interactivity in art, and questions about the \u201crules of the game\u201d\u2014the game of life, the game of everyday, the game of art. It is an attempt to provoke reflection on matters we usually accept as they are given to us. It is an attempt to take over the decision-making, without any certainty whether it will succeed.\u00a0<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Niewys\u0142ane listy<\/strong>
Unsent letters<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Projekt \u201eNiewys\u0142ane listy\u201d oparty jest na niewypowiedzianych s\u0142owach. Nie zawsze m\u00f3wimy to, co chcielibys\u0301my powiedziec\u0301, nie wysy\u0142amy wiadomos\u0301ci, kt\u00f3re chcielis\u0301my wys\u0142ac\u0301. Tym, co zaciekawi\u0142o mnie jednak najbardziej, jest to, co moz\u0307e z owych wyraz\u00f3w powstac\u0301. Gdzie jest granica pomie\u0328dzy warstwa\u0328 emocjonalna\u0328 a tres\u0301ciowa\u0328? Jakie relacje powstaja\u0328 pomie\u0328dzy s\u0142owem i dz\u0301wie\u0328kiem? Poprzez owe badanie relacji formy znaku do tres\u0301ci oznaczanej, powsta\u0142a instalacja, w kt\u00f3rej odbiorca moz\u0307e wpisac\u0301 wszystko, czego z jakiegos\u0301 powodu nie wypowiedzia\u0142, tworza\u0328c tym samym dzie\u0142o audiowizualne oparte o kody ASCII wpisywanych znak\u00f3w.<\/span><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

The project Unsent Letters<\/em>\u00a0is based on unspoken words. We don\u2019t always say what we\u2019d like to say, nor do we send the messages we wish to send. What intrigued me the most, however, is what can emerge from those unsaid words. Where is the boundary between emotional and informational layers? What relationships arise between words and sound? Through this exploration of the relationship between the form of a sign and its denoted meaning, an installation was created. In it, participants can type anything they have left unsaid for any reason, thereby creating an audiovisual work based on the ASCII codes of the entered characters.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Przechowalnia twarzy<\/strong>
A storage of faces<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Co przebija sie\u0328 przez maske\u0328? Czy kurtyna jest zawsze w jednakowy spos\u00f3b zas\u0142onie\u0328ta? Czy obnaz\u0307anie sie\u0328 z maski ma w og\u00f3le sens? \u201ePrzechowalnia twarzy\u201d to instalacja, za pomoca\u0328 kt\u00f3rej moz\u0307emy pozbyc\u0301 sie\u0328 na moment naszych codziennych twarzy, lustro i tak przejrzy nas na wylot.<\/span><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

What breaks through the mask? Is the curtain always drawn in the same way? Does shedding the mask even make sense? A storage of faces\u00a0<\/i>is an installation that allows us to momentarily discard our everyday faces\u2014yet the mirror will still see right through us.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Odpowiednia grzywka na\u00a0<\/strong>ka\u017cd\u0105 emocj\u0119<\/b>
The right fringe for every emotion<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Fryzura od zawsze by\u0142a jednym z najwaz\u0307niejszych elemento\u0301w kreowania swojego wygla\u0328du i pozwala\u0142a wp\u0142yna\u0328c\u0301 na to, jak chcemy, by ludzie nas postrzegali. W obecnych czasach, cze\u0328sto moz\u0307na us\u0142yszec\u0301, szczego\u0301lnie w odniesieniu do kobiet, z\u0307e pod wp\u0142ywem emocji czy stano\u0301w psychicznych, zmieniamy fryzure\u0328. Animacja ta, ma na celu zwro\u0301cenie uwagi na seksistowski aspekt takich stwierdzen\u0301 i z\u0307artobliwe odwro\u0301cenie sytuacji.\u2028
<\/span>Interfejs inspirowany jest grami z gatunku ubieranek oraz interfejsami do projektowania postaci w grach typu RPG. Me\u0328skie postaci i fryzury kojarzone jako typowo \u201ekobiece\u201d, gdzie kaz\u0307da z fryzur be\u0328dzie odpowiada\u0142a za zmiane\u0328 w zachowaniu postaci, sugeruja\u0328c na zmiane\u0328 nastroju, czy w\u0142as\u0301nie emocji, kto\u0301re postac\u0301 przez\u0307ywa.<\/span><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Hairstyles have always been one of the most significant elements of crafting one\u2019s appearance, influencing how we want others to perceive us. Nowadays, it\u2019s often said\u2014particularly about women\u2014that we change our hairstyles under the influence of emotions or mental states. This animation aims to highlight the sexist nature of such statements while humorously reversing the situation.
The interface is inspired by dress-up games and character design menus in RPG-style games. Male characters are given hairstyles typically associated with femininity, with each hairstyle triggering changes in the character\u2019s behavior, suggesting shifts in mood or emotions they are experiencing.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Lataj\u0105cy dywan<\/strong>
Flying carpet<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Dywan zawieszony pod sufitem porusza si\u0119 za pomoc\u0105 silnik\u00f3w, imituj\u0105c subtelne ruchy lotu. Instalacja eksploruje granice pomi\u0119dzy rzeczywisto\u015bci\u0105 a wyobra\u017ani\u0105, zapraszaj\u0105c widz\u00f3w do do\u015bwiadczenia chwili zawieszenia i oderwania od codzienno\u015bci. Praca\u00a0badaj\u0105 g\u0142\u00f3d nowych dozna\u0144 i ryzyko przekraczania granic w\u0142asnego komfortu.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

A carpet suspended from the ceiling moves with the help of motors, mimicking the subtle motions of flight. The installation explores the boundaries between reality and imagination, inviting viewers to experience a moment of suspension and detachment from everyday life. The work examines the hunger for new sensations and the risks of pushing beyond the limits of one’s comfort zone.<\/p><\/div><\/div><\/div><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

MONIKA BIELENIS BIO | CONTACT INSTALLATIONS Zanim zrozumiesz siebie, zadbaj o konturBefore you understand yourself, take care of your contour Mi\u0119dzy domowym rytua\u0142em a ma\u0142ym kultem optymalizacji powstaje przestrze\u0144, w kt\u00f3rej trudno odr\u00f3\u017cni\u0107 czu\u0142o\u015b\u0107 od przymusu. Lustro nie tyle odbija, co rozlicza, a dziwne narz\u0119dzia obiecuj\u0105 bli\u017cej nieokre\u015blon\u0105 popraw\u0119 – jakby dla ka\u017cdego napi\u0119cia, obrz\u0119ku […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/71"}],"collection":[{"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=71"}],"version-history":[{"count":64,"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/71\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":410,"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/71\/revisions\/410"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/monikabielenis.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=71"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}